Tak jak napisałem w cyklu „nie rozumiem muzyki” (Próba antropologicznego uzasadnienia muzyki (odp. na n.r.m. cz. 5)), muzyka mogła powstać z powodu pojawienia się takich ludzkich wartości jak strach i nadzieja. Wbrew pozorom – pojęcie końca życia jest formą abstrakcji.
Tutaj dodam inną kwestię która jest istotna w życiu człowieka, a na pewno pojawia się w życiu artysty, czyli kontrola.

Jak napisał John w naszej korespondencji:
„I was desperate to find calm in my life as a kid, which was not under my control, and in my mind, which now 50 years later I have learned to calm.”
(Jako dziecko rozpaczliwie pragnąłem znaleźć spokój w swoim życiu, na które nie miałem wpływu, a także w swoim umyśle, który teraz, 50 lat później, nauczyłem się uspokajać.)
Dopisek – John był sportowcem, trenerem, a jest grafikiem, muzykiem… upartym – pełnym sukcesów (między innymi olimpijskich)

Napisał w innym mailu:
„Music was always in my control. Music saved me. It kept me up when I was down. It was always there. There is more freedom in the mind than in the body.”
(Muzyka zawsze była pod moją kontrolą. Muzyka mnie ratowała. Podtrzymywała mnie na duchu, gdy byłem na dnie. Zawsze była obecna. W umyśle jest więcej wolności niż w ciele.)

Mnie osobiście, w szachach, muzyce, nauce i inżynierii bardzo pociąga m.in. posiadanie kontroli. Pociąga mnie ona do tego stopnia, że gdy grałem w szachy ze znajomym i pokazywałem jaki mam wobec niego plan gry – byłem swoim planem zachwycony, nawet gdy okazał się przegrywający… wtopa…

Ostatnie dwa tygodnie przerobiłem sporą część mojej aplikacji w taki sposób, że robi dokładnie to co wcześniej. Różnica polega na tym, że stosuję inne zewnętrzne biblioteki, przez co będzie aplikacja łatwiejsza do rozbudowywania. Mimo, że nie widać zmiany – mam sporą satysfakcję z uzyskania znacznie większej kontroli – i to mnie zainspirowało pierwotnie do tego posta